Top Social

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

ΟΑΣΘ 2017

Και πάλι τιμωρούμαστε να περπατάμε ή να κινούμαστε με ταξί ή αυτοκίνητο. Πόλη χωρίς συγκοινωνίες. Τι συμβαίνει και βλέπουμε ξανά το ίδιο έργο;
Δεν έχω κανέναν λόγο να διαπραγματευτώ με τον ΟΑΣΘ. Για αυτή τη δουλειά είναι κατάλληλοι οι αντιπρόσωποί μου. Δήμαρχοι, περιφερειάρχης, κυβέρνηση. Είναι αρμόδιοι και έχουν την εξουσιοδότηση από τον καθένα μας, φαντάζομαι.
Με το φτωχό μου μυαλό καταλαβαίνω ότι οι συγκοινωνίες έχουν ένα κόστος. Σταθερό (πόσο στοιχίζει να λειτουργούν ανεξάρτητα από τον αριθμό δρομολογίων) και μεταβλητό (που εξαρτάται από τον αριθμό δρομολογίων). Σε απλά ελληνικά υπάρχει το κόστος των υπαλλήλων (που δουλεύουν ανεξάρτητα από πόσα λεωφορεία κυκλοφορούν) και το κέρδος των μετόχων (που έχει να κάνει με την απόδοση του κεφαλαίου τους), το κόστος των υποδομών και άλλα αντίστοιχα, που είναι το σταθερό κόστος. Το πετρέλαιο, το κόστος συντήρησης και κάποια άλλα είναι το μεταβλητό κόστος. Ο αριθμός των δρομολογίων είναι κάτι που αποφασίζει το κράτος και όχι ο ΟΑΣΘ. Επειδή είναι μονοπώλιο και δημόσια συγκοινωνία, προφανώς πρέπει να του πούμε εμείς (εδώ θα έπρεπε να έχουν κύριο ρόλο οι δήμοι και όχι το υπουργείο) ποιες γραμμές, με ποια συχνότητα και σε ποιο χρονικό διάστημα θα υπάρχουν. Άρα με παρέμβαση του κράτους καθορίζεται ο αριθμός των δρομολογίων.
Το κόστος πρέπει να συνομολογηθεί. Για το σταθερό υπάρχει πάντα το περιθώριο περικοπών. Π.χ. όπως σε όλο το δημόσιο τομέα να συμπιεστεί κατά 25% το εισόδημα υπάλληλων και μετόχων. Το μεταβλητό, αμφιβάλλω. Πετρέλαιο, συντήρηση και άλλα έξοδα (π.χ. έκδοση εισιτηρίων) είναι άνευ αντικειμένου να συζητάμε την περικοπή τους.
Υπάρχουν και έσοδα. Όσα εισπράττει από εισιτήρια. Κανονικά εδώ σύμφωνα με την οικονομική θεωρία θα λέγαμε κέρδος=έσοδα-έξοδα και βάζοντας στα έξοδα το περίσσευμα ως δυνατότητα επένδυσης θα λέγαμε ότι πρέπει να είναι ίσα. Έλα όμως που τα έσοδα είναι και αυτά ρυθμισμένα από το κράτος, που ασκεί τη δική του πολιτική. Αντί να υπολογιστεί πόσο πρέπει να είναι το εισιτήριο, για να υπάρχει ισοσκελισμένη διαχείριση, το εισιτήριο καθορίζεται από το κράτος. Και καθορίζονται και διάφορες κατηγορίες με μειωμένο κόστος, που αναγκαστικά επιβαρύνουν την εξίσωση. Θα πρότεινα να καταργηθεί το μεμονωμένο μειωμένο εισιτήριο και να υπάρχει εβδομαδιαία/μηνιαία/ετήσια κάρτα μειωμένου εισιτηρίου. Έτσι ώστε να μπορούμε να ξέρουμε πόσα είναι τα έσοδα. Καθώς επίσης να μπορείς να την εκδίδεις με πιστωτική κάρτα και να την τυπώνεις. Αλλά ας γυρίσουμε στην αρχή.
Με ποια λογική το κράτος, που καθορίζει τα έσοδα (γιατί ορίζει την τιμή του εισιτηρίου και τον αριθμό των δρομολογίων), δεν διαπραγματεύεται τον έλεγχο των εσόδων και την περιστολή των εξόδων; Γιατί αυτό το κράτος που μείωσε το δικό μου μισθό κατά 40% δεν επιβάλλει τη μείωση κατά 25% π.χ. των μισθοδοτούμενων πρακτικά από αυτό; Ονειρεύονται κρατικοποιήσεις (και κατά συνέπεια διορισμούς), που ξέρουν ότι λήγουν το 2019. Μέχρι τότε καλό περπάτημα. Κάνει καλό και στην υγεία μας…


Χατζηπαντελής Θόδωρος
Be First to Post Comment !
Δημοσίευση σχολίου