Ads Top

Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς, το στοίχημα για την αντιμετώπιση της κακοκαιρίας χάθηκε. Μόνον οι μετεωρολόγοι βγήκαν αλώβητοι από αυτή τη δοκιμασία που μας επιφύλαξε το νέο έτος με τον ερχομό του. Όλοι οι άλλοι πήραμε μη προβιβάσιμο βαθμό.

Κρατικοί φορείς, αυτοδιοίκηση, οργανισμοί κοινής ωφέλειας, πολίτες, όλοι αποτύχαμε.

Χθες η Θεσσαλονίκη ξεπέρασε -προς τα κάτω- όλα τα όρια των προδιαγραφών που πρέπει να πληροί μία πόλη. Ο χιονιάς μάς… χτύπησε μεσημεράκι, όταν όλοι βρίσκονταν στις δουλειές, αντί να έρθει αποβραδίς και να λουφάξουμε στα κρεβάτια μας. Άντε να γυρίσεις σπίτι σου…

Χάος παντού.

Ο δήμος Θεσσαλονίκης πήρε το «βατόμουρο» στην αντιμετώπιση του χιονιά. Ούτε αλάτι ούτε θαλασσινό νερό ούτε στοιχειώδης οργάνωση σε κανέναν τομέα. Και δικαιολογίες που είναι αδύνατο να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα. «Για την αδυναμία του δήμου να κάνει τα δέοντα φταίει… η κακοκαιρία» και όχι η αβελτηρία των αρμοδίων, που τους πέτρωσε το αλάτι και τους πάγωσε το θαλασσινό νερό μέσα στα μηχανήματα.
Καλύτερη, αλλά όχι καλή, ήταν η κατάσταση στους περιφερειακούς δήμους.
Απίστευτη ταλαιπωρία στους δρόμους, με χιλιάδες αυτοκίνητα να αδυνατούν να κινηθούν και τελικά να ακινητοποιούνται μπλοκάροντας την κυκλοφορία.
Ειδικά στις ανηφόρες γινόταν το έλα να δεις.
Ο πάλαι ποτέ κραταιός ΟΑΣΘ, ημιδιαλυμένος εξαιτίας του πολέμου που δέχεται από την κυβέρνηση και της επιλογής των μετόχων να τα παρατήσουν, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Τα μισά λεωφορεία δεν έπαιρναν μπροστά και τα άλλα μισά δεν ήξεραν αν έπρεπε να φορέσουν αλυσίδες ή όχι, ενώ οι ταξιτζήδες είδαν την κατάσταση ως τη χρυσή ευκαιρία να βγάλουν τα σπασμένα όλου του χρόνου.

Και ο κοσμάκης να κινείται πεζή για χιλιόμετρα επάνω σε παγωμένα πεζοδρόμια…

Απογοητευτικοί αποδειχθήκαμε κι εμείς οι πολίτες.

Οι μαγαζάτορες δεν σκούπισαν το χιονάκι από το πεζοδρόμιο μπροστά στο μαγαζί τους, οι εποχούμενοι δεν δέχονταν να μεταφέρουν κάποιον ταλαιπωρημένο που τους έκανε οτοστόπ, οι επιβάτες των λεωφορείων διαμαρτύρονταν μάταια, οι ΙΧδες νόμιζαν πως ξέρουν να οδηγούν σε χιονισμένους ανηφορικούς δρόμους χωρίς αλυσίδες.
Ντροπή και θλίψη.

Κι όπως είπε μία καλή συνάδελφος, όταν κάποτε -στην καλύτερη περίπτωση την άλλη εβδομάδα- ανοίξουν τα σχολεία, καλό θα ήταν να αφήσουν για λίγο τις εξισώσεις και τα θρησκευτικά και να μάθουν στα παιδιά πώς επιβιώνουμε και κυρίως πώς συμπεριφερόμαστε στο χιόνι και στις λοιπές «παράξενες» συνθήκες. Μήπως και οι επόμενοι γίνουν λιγότερο «ντουγάνια» από εμάς στην παραλυμένη για πλάκα Θεσσαλονίκη.

Αλεξανδρίδης Μιχάλης 




Δεν υπάρχουν σχόλια :

Από το Blogger.